Sprawa zaczęła się jakiś tydzień temu, kiedy Krzysztof Czuma, syn ministra sprawiedliwości, zaczął domagać się od portalu Salon24 ujawnienia personaliów Kataryny. Kataryna uprzejmie odpowiedziała, że chętnie się ujawni i pod jakimi warunkami. Przez tydzień trwały spekulacje kim jest Kataryna, a wreszcie dzisiaj Cezary Michalski w "Dzienniku" ujawnił wynik "dziennikarskiego śledztwa" na temat Kataryny. M.in. w artykule możemy znaleźć insynuacje, że fundacja robiła lukratywne szkolenia dla TVP, podczas gdy sama Kataryna w tym czasie swoim ostrym piórem przebijała Roberta Kwiatkowskiego, prezesa.

Z grubsza propozycja sprowadza się do szantażu, że Kataryna ma przejść na etat "Dziennika", bo inaczej jej personalia zostaną ujawnione, bo jej dane ma już "Fakt" (dodajmy, że "Fakt" i "Dziennik" to jedno wydawnictwo i do pewnego stopnia jedna redakcja). Zaraz potem Michalski zadbał o to, by personalia Kataryny stały się tajemnicą poliszynela. Podał na jej temat tyle informacji, że ustalenie jak ma na nazwisko Kataryna i jakiej fundacji jest szefową mi zajęło jakieś trzy minuty. Zaznaczam, że nie jestem częścią tzw. warszafki; gdybym był, pewnie potrzebowałbym mniej niż trzydzieści sekund. Przytoczmy kilka komentarzy, którymi internauci podsumowali "bohaterskie śledztwo dziennikarskie" Michalskiego:

"I tak oto wielki krąg cenzury zamknął się ponownie. Dziennikowi gratuluję."

"Fakt nie będzie się tu certolił, tylko poda wszystkie dane wraz z numerem buta i rozmiarem miseczki."

"Było do przewidzenia, że tak to się skończy. Symbiotyczny układ polityczno-medialny w końcu zabił blogerkę. Gdyby nie zrobił tego ratujący za wszelką cenę spadającą sprzedaż Dziennik, zrobiłaby to Wyborcza. A tryumfalny komentarz zamiast Michalskiego wysmarowałby Wroński. Tak czy owak, smutny dzień."

Dalszy ciąg możemy sobie dopisać. Kataryna utraciwszy anonimowość, będzie miała wybór. Albo przejdzie na etat dziennikarski (ten czy inny) i będzie zależna od redakcji, albo pozostanie niezależna. Niestety, cenę za niezależność Kataryny zapłaci jej fundacja. Raz i drugi przeczytamy w gazetach, jakie zlecenia brała, dla kogo pracowała, kto jest jej fundatorem i jakie inicjatywy prowadziła.

Kataryna jako publicystka miała kilka cech, które ustawiły ją na torze kolizyjnym z mainstreamowymi, zawodowymi komentatorami. Po pierwsze, pisała pod prąd powszechnej mody, żeby dowalać Kaczyńskim i wspierać Tuska. Do tego stopnia, że sugerowano, że Kataryną jest Ziemkiewicz. Po drugie, miała przenikliwy umysł, którego - niestety - brak przeciętnemu publicyście prasowemu, który zadowala się gęganiem w jednym tonie z z "Wyborczą", "Rzepą" albo "Polityką" - w zależności od wybranej opcji. Po trzecie, była opiniotwórcza - do tego stopnia, że sam minister uznał ją za zagrożenie. Po czwarte, była niezależna. Nic dziwnego, że w dobie marginalizacji drukowanej prasy i stopniowego przenoszenia się autorytetów z "GW", "Dziennika" i "Rzepy" do krainy wiecznych łowów, musiała zostać zniszczona pod pozorem walki z anonimowością i "bluzgami" w internetowych komentarzach.

Rzucenie Kataryny na żer gawiedzi to bardzo ponury dzień polskiego społeczeństwa informacyjnego i obywatelskiego. Jeszcze bardziej smuci mnie, że zrobił to "Dziennik" rękami Michalskiego, którego jako publicystę i autora ceniłem. Nie jestem tak popularny jako bloger jak Kataryna, więc zagłosuję za wolnością słowa i rozwojem Web 2.0 moimi pięcioma złociszami tygodniowo, które w piątek i sobotę przeznaczałem na "Dziennik".